Test biegowy opracowany przez prof. Żołądzia (2007) w latach 90-tych sprawdza liniową zależność na podstawie pokonanego dystansu w stosunku do intensywności wysiłku. Zależność ta daje odpowiedź, w których zakresach częstotliwości skurczów serca należy realizować trening z powodu pewnych zaobserwowanych braków na poszczególnych poziomach obciążenia fizycznego. Po każdym obciążeniu biegowym bada się stężenie mleczanu we krwi co umożliwia również wyznaczenie progu przemian beztlenowych, który jak już wcześniej w danym opracowaniu wspomniano, jest wskazywany na podstawie nagłej dynamiki zmian (więcej niż 0,5 mmola/l) pomiędzy kolejnymi zastosowanymi obciążeniami o charakterze progresywnym.

Wykazanie większych przyrostów dystansu w niskich zakresach częstotliwości skurczów serca oznacza, że wydolność tlenowa jest na dobrym poziomie a wydolność beztlenowa wykazuje pewne braki w przygotowaniu. Jeśli test wskaże natomiast większe przyrosty dystansu na wyższych zakresach częstotliwości skurczów serca to można wywnioskować, że dany zawodnik wykazuje się słabszą wydolnością tlenową oraz dobrą wydolnością beztlenową, którą to przejawia się w wysiłkach o charakterze wytrzymałości szybkościowej. W przypadku porównywalnych przyrostów można wywnioskować, że poziom wydolności tlenowej oraz beztlenowej jest porównywalny.

Przebieg testu wygląda następująco: na bieżni 400-tu metrowej bieżni wyznacza się chorągiewkami cztery odcinki co 100 metrów każdy. Chorągiewki służą jako miejsce startu po każdym kolejnym obciążeniu oraz pomagają dokładnie zapisać pokonany dystans wyrażony w metrach. Zawodnik po około 10-minutowej rozgrzewce pokonuje na bieżni 5 odcinków trwających 6 minut każdy, Po każdym ukończeniu obciążenia następuje 2-minutowa przerwa, która pozwala na pobranie w tym czasie próbki krwi, która weryfikować będzie stężenie mleczanu we krwi po każdym obciążeniu. Pozostały czas, który pozostał do ukończenia przerwy wykorzystuje się na dotarcie do miejsca startu.

Każde kolejne obciążenie przybliża wykres nr 5, gdzie widzimy, że zakres częstotliwości skurczów serca jest ściśle wyznaczony oraz regulowany powinien być przez sporttester, który winien nadawać tempo biegu na danym odcinku biegowym.

Pierwszy obciążenie jest wyznaczone z częstotliwością skurczów serca obliczoną jako HRmax-50ud/min, drugie HRmax-40ud/min, trzecie HRmax-30ud/min, czwarte HRmax-20ud/min oraz piąte HRmax-10ud/min.

Badany ma za zadanie utrzymać tempo biegu w taki sposób, aby wahania pomiędzy wymaganymi wartościami były minimalne. Po zaczerpnięciu danych ze sporttestera z 3 ostatnich minut każdego pokonanego obciążenia wylicza się średnią wartość HR. Po uzyskaniu wszystkich wartości uzupełnia się opracowaną tabelę oraz następnie wyciąga w stosunku do niej stosowne wnioski.

Źródło:

Żołądź J. (2007). Fizjologia wysiłku fizycznego [w]: Fizjologia człowieka: podręcznik dla studentów medycyny. red. Konturek S. Wyd. II, Elsevier Urban & Partner Warszawa. 

http://bieganie.pl/?show=1&cat=43&id=121

http://bieganie.pl/?cat=43&id=137&show=1

Najnowsze