Ze względu na to, iż piłka ręczna jest zespołową dyscypliną sportową, gdzie niezbędne jest często wspólne realizowanie ćwiczeń techniczno-taktycznych zawodników, czasami o wręcz diametralnie różnym potencjale motorycznym, rozwiązaniem wydaje się posiłkowanie uśrednionymi odczytami WSR z danej grupy ćwiczebnej. Siłą rzeczy takim sposobem jednak w danej grupie znajdą się zawodnicy, dla których aplikowane obciążanie będą nie tylko optymalne ale również takie, dla których obciążenie będą za duże oraz także stanowczo za małe. 

Również duża wymienność zawodników w poszczególnych ćwiczeniach w celu osiągnięcia wymaganego zgrania oraz stosownego tempa i płynności gry uniemożliwiłoby rzetelnym posługiwaniem się wskaźnikiem WSR. 

Biernacki (2007) oraz Bompa i wsp. (2013) za Cardinale i Bon’em podają, iż zawodnicy w podziale ze względu na poszczególne pozycje na boisku poddawani są specyficznym i różnym w stosunku do siebie obciążeniom fizycznym co wykazuje się m.in. tym, iż gracze zajmujący inne pozycje na boisku pokonują zarówno podczas meczu mistrzowskiego jak i podczas treningu diametralnie różny dystans biegowy. 

Z racji tego wydaje się, iż praktyczna możliwość zastosowania wskaźnika Klonowicza w piłce ręcznej, w celu indywidualizacji obciążeń fizycznych, byłaby zdecydowanie najskuteczniejsza podczas indywidualnego okresu przygotowawczego. 

Warto jednak zaznaczyć, iż ewentualne wykorzystanie wskaźnika restytucji Klonowicza w procesie treningowym w dłuższej perspektywie czasu mogłoby realnie pomóc przede wszystkim w rejestracji i modyfikacji obciążeń fizycznych w planie treningowym. Takiemu postępowaniu towarzyszyłaby w większym stopniu możliwość natychmiastowego reagowania na zdiagnozowany stan rzeczy i wpływania na niego ze względu na to, że wiedzę na temat aktualnego stanu wytrenowania zawodników uzyskuje się dzięki najbardziej z możliwych obiektywnych ocen. 

Tą obiektywną i rzetelną oceną jest informacja, którą dostarczać nam powinien sam organizm prowadzonych zawodników. Z całą stanowczością można zatem stwierdzić, iż umiejętność „słuchania” organizmu zawodników oraz dostosowania się do jego „podpowiedzi” może zdecydowanie zminimalizować występowania negatywnego zjawiska jakim jest przetrenowanie zawodników.

Pomimo, że wzór polegający na pomiarze porannym oraz pomiarze tętna restytucji po maksymalnym wysiłku w 5’ wykazuje największą współzależność w stosunku do parametrów VO2max to z perspektywy praktyki treningowej bardziej korzystne wydaje się zastosowanie wzoru polegającego na pomiarze tętna przed treningiem i w 3’ minucie po maksymalnym wysiłku. Z racji tego, iż wykazane różnice pomiędzy oboma wskaźnikami są niewielkie a siła współzależności jest zbliżona, to zastosowanie poszczególnego wzoru przez osoby odpowiedzialne za projektowanie cyklu treningowego, może pozostać w kwestii wyboru danego wzoru np. sugerując się jak największą wygodą w praktycznym zastosowaniu.

Wnioski

1. Wydaje się, iż oba poddane analizie wskaźniki restytucji Klonowicza dobrze determinują przygotowanie kondycyjne piłkarzy ręcznych i mogą poprzez to służyć jako dobre miary regulowania obciążeń treningowych ze względu na to, iż każde z nich wykazało zadowalającą współzależność z VO2max. Dane opracowanie nie daje jednak jednoznacznej odpowiedzi na skuteczności wykorzystania wskaźników Klonowicza w okresie długofalowym ponieważ były one wykorzystane na sam koniec okresu przygotowawczego podczas ostatniej próby biegowej Beep Testu przed okresem startowym.

Źródło:

Bompa, T., Zając A., Waśkiewicz Z., Chmura J. (2013). Przygotowanie sprawnościowe w zespołowych grach sportowych. AWF Katowice.

Biernacki M. (2005). Piłka ręczna [w]: Kontrola treningu i walki sportowej w grach sportowych, red. Czerwiński J. AWF Gdańsk, 83-123.

Gustaw T. (2014). Wpływ okresu przygotowawczego na zmienność parametrów tlenowych piłkarzy ręcznych MKS Wieluń. Praca magisterska. Promotor pracy: dr hab. Zbigniew Borysiuk prof. PO. Wydział Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii Politechniki Opolskiej.

Jastrzębska A. (2010). Wydolność fizyczna [w]: Testy fizjologiczne w ocenie wydolności fizycznej. Zatoń M. (red.), Jastrzębska A. PWN Warszawa. 

Kosendiak J. (2013). Projektowanie systemów treningowych. Studia i monografie. AWF Wrocław, 97.

Najnowsze