Wada ta polega na pogłębieniu lordozy lędźwiowej, występuje tu przodopochylenie miednicy. Lordoza lędźwiowa polega na fizjologicznym wygięciu odcinka lędźwiowego kręgosłupa ku przodowi.

 

Wielkość i wykształcenie lordozy znaczy od następujących czynników:

- wiek,

- typ somatyczny,

- ustawienie miednicy,

- od napięcia i długości mm. stabilizujących stawy biodrowe.

 

Obserwując sylwetkę z boku stwierdzamy:

- pogłębienie lordozy lędźwiowej,

- zwiększenie przodopochylenia miednicy,

- pośladki są uwypuklone,

- brzuch jest wypięty.

 

Plecy wklęsłe mogą być wrodzone lub nabyte:

Podłożem wrodzonym może być

- sakralizacja L5 —jest to upodobnienie się i zrośnięcie 5 kręgu lędźwiowego z kością krzyżową,

- lumbalizacja S 1 - upodobnienie pierwszego kręgu krzyżowego do kręgu lędźwiowego i brak jego zrostu z koście krzyżową.

 

Przyczyną powstawania pleców wklęsłych nabytych jest tzw. hiperlordoza statyczna Huca Wada ta występuje u kobiet otyłych, w okresie przekwitania, które maja, słabe mm. brzucha.

 

Klinicznie obserwuje się:

- zwiększone przodopochylenie miednicy,

- uwypuklenie pośladków,

- uwypuklenie brzucha.

- hiperlordoza

 

W początkowym okresie tej wady występuje przykurcz min. krzyżowo - lędźwiowych, co doprowadza do zmian zwyrodnieniowych i kostnych. W wadzie tej występują też bóle lędźwiowe. Przyczyną powstawania pleców wklęsłych nabytych jest też dystonia mięśniowa. Hiperlordoza towarzyszy też dyskopatii odcinka krzyżowo - lędźwiowego kręgosłupa.

Ze względu na lokalizację zmian wyróżniamy następujące postacie pleców wklęsłych:

- hiperlordoza lędźwiowa - w odcinku piersiowym ma tendencję do kompensacyjnego pogłębiania kifozy piersiowej, pogłębienie fizjologicznej krzywizny lordozy lędźwiowej.

- lordoza niska krótka - towarzyszy jej kifoza o wydłużonym łuku.

- lordoza wysoka długa - swoim wypięciem lordotycznym obejmuje dolny odcinek piersiowy kręgosłupa, sięga nawet do Th6. Towarzyszy jej kifoza wysoka krótka.(dotyczy osób o słabo wykształconej krzywizny, ascetycznej muskulaturze)

 

Dystonia mięśniowa. Mm osłabione i rozciągnięte

- mm. pośladkowe wielkie,

- mm. kulszowo - goleniowe,

- mm. brzucha (zwłaszcza prosty brzucha).

 

Mm napięte przykurczone:

- m. prostownik grzbietu odcinka lędźwiowego,

- m. czworoboczny lędźwi,

- m. prosty uda.

- m biodrowo- lędźwiowe

 

Celem ćwiczeń korekcyjnych jest:

- wzmocnienie mm. osłabionych (mm. brzucha, pośladkowych, kulszowo - goleniowych),

- ćw. te powinny się odbywać w pozycji zbliżenia przyczepów,

- zmniejszenie przodopochylenia,

- utrzymanie prawidłowej ruchomości kręgosłupa,

- wzmocnienie mm. grzbietu odcinka piersiowego,

- pozycje wyjściowe to siady: skulony, równoważny, prosty, skrzyżny),

- stosujemy ćw. oddechowe oraz kifotyzujące.

 

Kończyny dolne powinny być zgięte w st. biodrowym i kolanowym; unosimy je powyżej kąta 45o, zgięcie silą bezwładności.

 

Lordoza wysoka długa - obejmuje dolny odcinek piersiowy kręgosłupa. Wada ta występuje u dzieci o typie budowy astenicznej, o słabo wykształconych krzywiznach. Klatka piersiowa jest płaską spłaszczona i bardzo często dzieci z tą wadą są wychylone w przód Często spotykana u dzieci, które wcześnie uprawiały gimnastykę (zwłaszcza artystyczną). W postępowaniu korekcyjnym dążymy do odtworzenia prawidłowych krzywizn kręgosłupa. Istotne jest kifotyzowanie odcinka piersiowego.

 

Zalecenia:

- pływanie,

- narciarstwo,

- ćw. elongacyjne,

- pozycje Klappa.

 

Przeciwwskazania:

- akrobatyka,

- gimnastyka artystyczna,

- mostek,

- kołyska,

- skoki

Źródło:

Kasperczyk T. „Wady postawy ciała-diagnostyka i leczenie” Kraków 2001

Kempf H.D. „Szkoła pleców” Warszawa 1994,

Kutzner-Kozińska M. „Korekcja wad postawy“ Warszawa 1981,

Nowotny J.; Saulicz E. „Niektóre zaburzenia statyki ciała i ich korekcja” Katowice 1993, AWF

Żuk T. „Wady i bóle kręgosłupa” Warszawa 1974, PZWL

Najnowsze